Meer fotoos
13 juli '05Recensies Naf van
3x U2 Vertigo in A’dam Arena
- 13 juli 2005 -
Het grote wachten en de race naar het voorste vak
De vorige keer met veldkaarten, tijdens de Elevationtour 2001, zaten we
om 14 uur voor de ingang, en redden het toen om in het voorste vak te komen. 13 uur
zou toch wel vroeg genoeg moeten zijn om hetzelfde te kunnen
flikken. (Zus) Evalien wil liever 12 uur al bij de Arena zijn om
nog even een terrasje te pikken en een lekker broodje eten. In de auto hoort ze dat er nummers worden uitgedeeld aan fans die al de hele dag voor de ingang
zitten! We krijgen ineens behoorlijke haast ;-) Om half 12 zijn we bij de Arena.
De rij bij ‘onze’ ingang J is nog langer dan bij G!!! Vreselijk. Bij de Heineken
Music Hall staan we al bijna om de hoek, en nog wel naast een pisbak! Wat een
vooruitzicht voor de rest van de dag...
Grappig dat mensen hun tuinstoelen, koelboxen en zelfs parasols hebben
meegenomen in de rij, het lijkt wel een camping.
We staan nog geen 15 minuten in de rij of 2 meiden spreken ons aan; hun vrienden
hebben kaartjes met ingang J en zij met ingang G; of we met hen willen ruilen,
zodat zij als groep samen naar binnen kunnen. Daar hebben we wel oren naar, want
hun plekken bij ingang G zijn een stuk verder naar voren dan we nu bij J hebben.
We vergelijken onze kaarten (op echtheid, voor zover je dat al kunt zien) en
informeren of de omstanders bij G geen bezwaar hebben tegen de ruil. Wat een
geluk! Hiermee winnen we in feite 2 uur wachten!
Ook hier zitten we al gauw weer naast een pisbak, “heerlijke” aroma’s met die
hitte…
Leuke mensen om ons heen, je eet en drinkt wat, leest een krantje en luistert
naar de radio (Yorin zendt uit vanaf Schiphol voor een live-verslag van de
aankomst van U2 in NL), en zo gaat de tijd best snel. Met andere fans speculeren
we druk over onze kansen ten aanzien van het voorste vak, de setlist, enz.
Rond 15.15 uur staat iedereen ineens op en begint de race. Gedring, de warmte
neemt verder toe, maar het heeft wel iets meligs zo met elkaar. Wel oppassen
waar je loopt, want iedereen heeft z'n meuk achtergelaten, van stoelen tot
luchtbedden. Mensen lijken etappe-gewijs naar binnen te worden gelaten, dus om
de 5 minuten zit er schot in de rij. Het is vooral zaak om elkaar goed vast te
houden en op de been te blijven.
Onze kaarten blijken gelukkig niet vals, en dan “ooooh, die enorme trap...” wetende dat
je het hele veld nog over moet rennen, “oh, lordy”. Halverwege het veld lopen we
als een stel hijgende paarden in wandelpas naar de linkeringang en... we hebben
het weer gered! We gaan zitten, net buiten de linker-catwalk (na afloop horen we
dat we het zat hadden kunnen redden om in de elips te komen, maar ja), we zijn
zielsgelukkig.
Weer wat kletsen met omstanders en zo is het ineens 18 uur en beginnen de Kaiser
Chiefs, om 19.30 uur gevolgd door The Killers. Tja, das gewoon uitzitten… Om
precies 21 uur begint U2.
Setlist
Intro (The Arcade Fire - Wake up)
01. Vertigo
02. I will follow
03. The Electric Co.
04. Elevation
05. New Year's Day
06. Beautiful Day
07. I Still Haven't Found What I'm Looking For
08. All I Want Is You
09. City Of Blinding Lights
10. Miracle Drug
11. Sometimes You Can't Make It On Your Own
12. Love & Peace or Else
13. Sunday Bloody Sunday
14. Bullet The Blue Sky
15. Running To Stand Still
16. Pride (In The Name Of Love)
17. Where The Streets Have No Name
18. One/She's a Mystery To Me
19. Zoo Station
20. The Fly
21. With Or Without You
22. All Because Of You
23. Yahweh
24. Vertigo
Kippevel en spektakel
Het is een werkelijk prachtige show op een stoer en stijlvol podium met
een super hightech scherm, en een heel aardige setlist. Bono is goed bij stem,
Adam en Edge zien er zeer ontspannen uit, en Larry zoals ie altijd is ;-)
Het geheel is doorspekt van politieke boodschappen, o.a. over de resultaten voor
Afrika op de G8-top: een prachtig moment volgt als Bono het publiek vraagt om de
schermen van hun mobiels op te laten lichten, terwijl alle andere lichten worden
gedempt. Je kunt je naam SMS-en dat later op het giga-beeld verschijnt (een deel
van de namen althans).
‘Miracle drug’ wordt opgedragen aan de artsen en verpleegkundigen die het ons
mogelijk maken om een toekomst te hebben.
‘Sometimes you can’t make it on your
own’ is zo mooi en emotioneel dat sommige fans hun tranen de vrije loop laten.
‘Love and peace or else’ zingt Bono getooid met hoofdband waarop de tekst
‘Coexist’.
‘Running to stand still’ wordt opgedragen aan Theo van Gogh, Pim Fortuyn
en London. Bono zegt:"Our prayer is the same as it has been all week, since the
London bombings. We turn ourselves into a prayer. The prayer is that we don't
become a monster in order to defeat the monster." Mooi... En verder als heeft ie
de boodschap dat joden, christenen en moslims
allemaal zonen en dochters van Abraham zijn en daarom toch in vrede met elkaar
moeten kunnen leven. Wat een prachtig weergaloos mooi en
ingetogen nummer, compleet met mondharmonica, kippevel.
Enkele artikelen uit de
Verklaring van de Mensenrechten passeren de revue.
‘Pride’ en ‘Where the streets have no name’ zijn live nog steeds magisch en sterk. Bono bedankt de fans voor het geweldige leven dat zij kunnen leiden:"Thank
you for giving us a great life. This is a place that still plays us on the
radio, sees us in halls and football stadiums, whatever. It feels for U2 like
here in Holland we're still contemporary. We're still present."
We zingen verder nog “Happy birthday” voor Anton Corbijn en Bono noemt nog de strandboodschap van de
fanclub:”Today I saw my name on the beach”.
De uitvoering van
‘Yahweh’ is ook erg indrukwekkend, en de reprise van 'Vertigo' is
ook meer dan welkom en een spetterende afsluiting.
Het is het lange wachten dubbel en dwars waard. Persoonlijke kritische noten: tegenwoordig heeft U2 een zeer gemengd
publiek waaronder een heel stel dronken krachtpatsers, aso's die
me gewoonweg verschrikkelijk irriteerden. Ze vielen mensen lastig, gedroegen
zich arrogant en ronduit asociaal; om de haverklap duiken een paar van die
gasten op die voor en zelfs tijdens het concert naar voren willen ‘sneaken’ met
zo’n air van “we doen het gewoon”. Het leidde steevast tot
geduw, geroep, en soms zelfs bijna tot een handgemeen... Heel erg jammer. Het leidt af en niemand
zit erop te wachten. Met weemoed denk ik terug aan de bijna idyllische sfeer in
‘87…
Verder hoopten we stiekem toch op een variatie op de setlists van
andere Europese shows, een verrassing zoals juweeltjes ‘Bad’ of ‘Stay’. De volgende keer misschien ook maar niet
vooraf al de setlists onderzoeken
;-)
'The end' geldt niet voor ons: CU 15 en 16 juli :-)
- 15 juli 2005 -
Relaxed
Da's wel even wat anders dan de stress van
woensdag: we (Evalien en Naf) gaan op ons dooie gemakje naar de Arena. Helaas parkeer je dan wel
verder weg dan de Villa, maar rond 18.15 uur zijn we er en koop ik m'n tour-shirtje
met button :-) We drinken een roseetje op het plein en komen bekenden
tegen die naar De Dijk gaan in de HMH. Daarna de lange sjouw naar boven, waar we
iets eten, wederom een roseetje scoren en rond 19.30 uur onze plekken in vak
420 (rij 21) inspecteren. Het valt ons enorm mee op die 2e ring. We zien nog een
stukje Snow Patrol. Het geluid klinkt goed, ook qua galm! We hebben een prachtig
overzicht en we checken een beetje melodramatisch ;-) waar we woensdag ongeveer moeten hebben
gestaan. We concluderen dat we 3x veld écht niet hadden getrokken en leunen
lekker achterover.
U2 begint iets eerder dan woensdag en we zien ze aan de zijkant het podium
oplopen. Iedereen staat en dat blijft gelukkig bijna het hele concert zo. Wij
raken ons stoeltje in ieder geval niet meer aan tijdens wederom een super avond.
We zien alles, krijgen meer mee, dus de combi van staan- en zitplekken is
geweldig. Weer is het hele publiek enthousiast, maar wie gaat er nou in godsnaam
drank halen tijdens het concert, sterker nog; tijdens 'Where the streets have no
name'??? En dat noemt zich dan fan???
De show is gelukkig geen
complete kopie van woensdag. Dat zit 'm niet zozeer in de variatie in nummers (slechts
1 nieuw nummer), maar meer in wat Bono bijv. zegt en doet:
Tijdens de intro van 'Miracle Drug' zegt Bono:"We don't really believe that The
Edge is a human being. He came on a space craft, the same as Adam and Larry.
Four notes… there's a word for every note: ik hou van Holland." Iedereen juicht
en lacht. Echt helemaal te gek! Bono gaat verder: "When we look at The Edge and
listen to those four notes in Amsterdam, The Netherlands... nothing could be
better. We're excited about the future. Edge is a scientist." :-)
Als Bono het tijdens 'Sunday Bloody Sunday' weer over 'Coexist' heeft, zegt hij
dat dat iets is dat de mensen in Nederland begrijpen:"The spirit of a great
country, a spirit that not will be broken."
Als Bono even later, tijdens 'Bullet The Blue Sky', zijn Coexist-blinddoek voor
zijn ogen heeft, speelt ie alsof ie de microfoon niet kan vinden. De 'stage-assistent'
moet hem hierbij even helpen.
Aan het einde van 'Where The Streets Have No Name' haalt Bono een jongetje uit
het publiek en neemt hem mee het podium. Hij mag tijdens 'One' naast Larry
zitten!
Ze zien er vandaag allemaal relaxed uit en dan zijn zij niet de
enigen ;-) Ronduit genieten en morgen mogen we weer!
Setlist
Intro (The Arcade Fire - Wake up)
01. Vertigo
02. Out Of Control
03. The Electric Co.
04. Elevation
05. New Year's Day
06. Beautiful Day
07. I Still Haven't Found What I'm Looking For
08. City Of Blinding Lights
09. Miracle Drug
10. Sometimes You Can't Make It On Your Own
11. Love And Peace Or Else
12. Sunday Bloody Sunday
13. Bullet The Blue Sky
14. Running To Stand Still
15. Pride
16. Where The Streets Have No Name
17. One
18. Zoo Station
19. The Fly
20. With Or Without You
21. All Because Of You
22. Yahweh
23. Vertigo
- 16 juli 2005 -
On-ver-ge-te-lijk
Denk je dat je alles gehad hebt en dezelfde avond als woensdag zal
krijgen qua setlist, NEE, spelen ze 4 andere nummers en wat voor nummers…
We (Evalien, Niek, Paul, Maurice, Jacqueline en Naf) zitten dit keer een stuk
slechter, en je kan elkaar zelfs verstaan. De beleving om ons heen is ook
duidelijk minder, maar toch helemaal uit onze plaat, en stuk voor stuk unieke
momenten.
Na 'New Year's Day' zegt Bono:"It's the first time in twenty years I heard Edge
change the solo in New Year's Day. We asked him to think about changing the
solo. He said: "Why would I, it's perfect!" Bono zegt daarna dat deze versie
volgens Edge 'an accident' was.
Tijdens 'Beautiful Day' wenkt Bono iemand. Tot ieders verbazing verschijnt er
een beer van een kerel op het podium. Iedereen begint te juichen. De 'muscleman'
aarzelt geen moment en neemt Bono in de armen, tilt hem op alsof ie een veertje
is! Bono zingt gewoon door. Hij past de tekst aan en zingt: "Big man lifts me up
in front of you". Bono wordt weer neergezet. De fan toont het publiek nog even
z'n spierballen. Aan het einde van 'Beautiful Day' doet Bono hetzelfde. En
hilarisch moment in de show.
Daarna 'Who's gonna ride your wild horses'. Ben helemaal
niet superweg van dit nummer, maar gewoon het idee dat ze varieren op woensdag
en vrijdag is al een kick, én het is een nummer dat ze niet vaak spelen!
Vervolgens verwachten we 'Running to stand still',
maken ze er 'Miss Sarajevo' van! Waanzinnig, kippevel, en als ik er later thuis een
stream van zie ook tranen: Bono als Pavarotti, prachtig! En zeer speciaal: dit
nummer hebben ze nog maar 2 keer eerder live gespeeld!
Daarna wachten we op
Yahweh... wordt het doodleuk 'The original of species' opgedragen aan Herman en
Xandra Brood! Tijdens dit nummer speelt U2 voor het eerst met 5 man (Terry Lawless speelt piano)!
Dan dénk je dat je het hebt gehad, wacht je
weer
op 'Vertigo' als afsluiter, spelen ze “40”!!! En dat allemaal tijdens Nieks 1e
(U2-)concert, voor Evalien en mij het 10e U2-concert, en Evaliens 40e verjaardag
over 3 dagen!!! Bono
neemt een spot en beschijnt het publiek, ze verdwijnen dan 1 voor 1, en
tenslotte geeft Larry nog een drumreprise op "40", kicken! Dolgelukkig! Echt
nagenieten tot in de kleine uurtjes en wakker worden met een glimlach. Zelfs van
het intronummer krijg ik nu al kippevel. Gelukkig leven we nu in het digitale
tijdperk en is er de volgende dag op internet enorm veel te vinden aan beeld én
geluid. Lang nagenieten dus, want wie weet moeten we weer 4 hele lange jaren
wachten tot de volgende U2-droomweek...
Setlist
Intro (The Arcade Fire - Wake up)
01. Vertigo
02.
I Will Follow
03.
Electric Co.
04.
Elevation
05.
New Year´s Day
06. Beautiful Day
07.
I Still Haven´t Found What I’m Looking For
08. Who´s Gonna Ride Your Wild Horses
09. City Of Blinding Lights
10.
Miracle Drug
11.
Sometimes You Can´t Make It On Your Own
12.
Love And Peace Or Else
13.
Sunday Bloody Sunday
14.
Bullet The Blue Sky (When Johnny Comes Marching Home-The Hands That
Build America nippets)
15.
Miss Sarajevo
16. Pride (In The Name Of Love)
17.
Where The Streets Have No Name (All You Need Is Love nippet)
18.
One (Unchained Melody nippet)
19.
Zoostation
20.
The Fly
21.
With Or Without You
22.
All Because Of You
23. Original Of The Species
24. Yahweh
25. “40”
